คุณให้ค่ากับสิ่งที่มี หรือสิ่งที่ขาด ??

 

          นี้คือผลสอบวัดระดับภาษาจีน ระดับ 2 (HSK2) ของเด็กผู้ชายไทยคนอายุ 11 ปี คนหนึ่ง ในการทดสอบจะมีการฟังและการอ่าน คะแนนเต็ม 200 คะแนน ได้ 120 คะแนนถือว่าผ่านเกณฑ์การทดสอบ ซึ่งเด็กคนนี้ เพิ่งเรียนไปได้ 10 บทจากบทเรียน 15 บท เมื่อผลสอบออกมา สิ่งที่คนเป็นแม่ซึ่งดำเนินการทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้ทำการทดสอบ ได้เห็นผลสอบลูก ซึ่งรอคอยมานานกว่าปกติไป ประมาณ 1 สัปดาห์ ได้บอกกับลูกว่า 

แม่  : "สอบผ่านแล้ว เย้!! เก่งมากครับลูก "  และจุ๊บไป 1 ครั้ง

แต่เมื่อนำผลไปบอก พ่อ  พ่อถามว่า ",มันหายไปไหน 39 คะแนน?"

เมื่อแม่ได้ยิน ก็ได้บอกกับผู้เป็นสามีว่า "ทำไม่ไม่มอง 161 คะแนนที่ลูกทำได้ แต่กลับไปถามถึง 39 คะแนนที่ทำไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ 161 มันมากกว่า 39 ตั้งเยอะ และผ่านเกณฑ์ 120 คะแนนมาเยอะด้วยเช่นกัน"  

          จากตัวอย่างนี้ คุ้น ๆ กับเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตใครบ้างคะ แม้แต่ตัวผู้เขียนเองบางครั้งก็เผลอไปมองสิ่งที่ตัวเองขาด เช่น เกรดตอนเราเรียนเราจะไม่ค่อยสนใจเกรด ที่ต่ำกว่า A  เราจะได้ A สักกี่ตัวเราก็ไปขุ่นมัวอยู่กับ เกรด B   หรือพ่อ แม่ บางคน ลูกเรียน 10 วิชา ได้ 4  ตั้ง 9 วิชา แล้วได้เกรด 3.5 มา 1 วิชา พ่อแม่บางคนจะไม่ชมเชย กับ เกรด 4 ทั้ัง 9 ตัวของลูก แต่กลับมุ่งความสนใจไปที่วิชาที่ได้ เกรด 3.5 แล้วเอามาพร่ำบ่น ทำให้ลูกรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งพอ ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง...ใครเป็นแบบนั้นอยู่ก็รีบปรับความคิดนะคะ  ลองย้อนไปดูว่า สมัยตัวเองเรียน เคยได้ เกรด 4 ทุกวิชาหรือเปล่า ??  จงมองและหัดชมเชยในสิ่งที่มีก่อน ให้ค่ากับสิ่งที่มีก่อน แล้วค่อย ๆ วางแผนว่าจะลดส่วนที่ขาดได้อย่างไรนะคะ

ใครมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือมีความคิดเห็นอย่างไร เล่าให้ฟังบ้างนะคะ